Αλλαγή 1

Το σπίτι είναι γεμάτο με παιδικά ρούχα πεταμένα σε διάφορα έπιπλα. Μπουφάν (γιατί αρχίσανε τα κρύα), μπλούζες που είναι να σιδερωθούν, παντελονάκια που κάποια στιγμή αφαιρέθηκαν και έμειναν σε αυτό το σημείο, κάλτσες που βγήκαν γιατί ίδρωσε.
Σε γενικές γραμμές είμαι τακτικός τύπος. Δεν είμαι ψυχοπαθής με την τάξη και δεν γυρεύω να είναι όλα τέλεια. Από την άλλη όμως με κουράζει να βλέπω το χαμό που δημιουργείται μέσα σε ελάχιστα λεπτά.
Ξυπνάω το πρωί και ξεκινά μια μικρή, να την πω Οδύσσεια, ίσως είναι μεγάλη λέξη. Αφού τελειώσω με την προετοιμασία του εαυτού μου, και βγάλω το σκυλί έξω, ετοιμάζω πρωινό και προσπαθώ να βάλω μια τάξη, στον ελάχιστο χρόνο που μου απομένει πριν φύγω για δουλειά.
Ισιώνω το κάλυμμα του καναπέ, διπλώνω την κουβέρτα που με σκέπαζε χθες το βράδυ (έχω την τάση να κοιμάμαι μπροστά την τηλεόραση και να πηγαίνω στο κρεβάτι όποτε ξυπνήσω μέσα στη νύχτα).Βάζω κάποια από τα παιδικά ρούχα σε μια άκρη και φεύγω.
Όταν γυρνάω το σπίτι συνήθως είναι πάλι σαν να φύσηξε αέρας που φέρνει ρούχα.
Αυτή είναι μόνο μία από τις αλλαγές που έχουν συμβεί στη ζωή μου από τότε που έγινα πατέρας. Για να είμαι ειλικρινής, δεν πρόκειται για μια σειρά από γεγονότα που έχουν προκαλέσει κάποιες αλλαγές. Πρόκειται για εντελώς διαφορετική ζωή! Αυτά που ήξερα το ξέχασα.
Που είναι οι ατελείωτες βραδιές μπροστά στο Xbox να παίζω Halo1-2-3 μέχρι να τσούζουν τα μάτια μου; Που είναι τα μεσημέρια του Σαββατοκύριακου όπου έριχνα ένα υπνάκο στον καναπέ μου (έχω σχέση έρωτα με τον καναπέ αυτό) βλέποντας Γερμανικό ποδόσφαιρο;
Που είναι οι έξοδοι για σινεμά και κάνα ποτό χωρίς να πρέπει να γυρίσεις συγκεκριμένη ώρα για να φύγει η babysitter (στην περίπτωση αυτή μιλάω για την πεθερά μου, να 'ναι καλά η γυναίκα που βοηθάει).
Πάνε αυτά τα ξεχάσαμε. Τώρα πια νυστάζω από τις 11, κοιμάμαι σαφώς λιγότερο τις νύχτες γιατί το παιδί έχει κολικούς, βγάζει δόντια, έφυγε η πιπίλα (αχ αυτή η πιπίλα. Αν κάποιος μου έλεγε πως ένα τόσο δα αντικείμενο θα αποκτήσει τόσο σημαντική θέση στη ζωή μου θα γελούσα στα μούτρα του και θα τον αποκαλούσα βλάκα. Τόσα ήξερα.). Σε αυτά να προσθέσουμε το γεγονός πως ο μεσημεριανός ύπνος έχει σχεδόν εξαφανιστεί, γιατί αν δεν κοιμάται ο μικρός δεν κοιμάσαι και εσύ. Αλλά ακόμα και αν κοιμηθεί ο μικρός, ο ύπνος του μπορεί να διακόπτεται κάθε 10 λεπτά για έναν ή περισσότερους από τους παραπάνω λόγους και βέβαια, εσύ δεν κοιμάσαι.
Θα μου πεις, όλα εσύ τα κάνεις; Όχι! Η γυναίκα μου, η Νικολέτα, τρώει μεγαλύτερο λούκι από ότι εγώ. Τρέχει, ξενυχτά, ταΐζει, αλλάζει πάνες, ότι και εγώ αλλά σε μεγαλύτερη συχνότητα. Φαντάσου λοιπόν, δύο άτομα ασχολούνται με ένα παιδί, μοιράζονται το χρόνο και τις δουλειές και παρόλα αυτά η κούραση είναι αρκετή και για τους δύο και πολλές φορές λέμε "σήκω εσύ τώρα να σηκωθώ εγώ αργότερα", μπας και ξεκλέψουμε λίγα λεπτά ύπνου.
Και όλα αυτά γιατί αποφασίσαμε να κάνουμε παιδί.
Για να είμαι ειλικρινής δεν είχα συνειδητοποιήσει το μέγεθος της αλλαγής. Βλέπεις φίλους που έχουν παιδιά, βλέπεις ταινίες με οικογένειες διαφόρων μορφών, αλλά τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για αυτό που έρχεται.
Οι πρώτες μέρες ήταν μια μικρή κόλαση. Δεν ήξερα με ποιον να θυμώσω για τις αλλαγές στη ζωή μου. "Γιατί να ξυπνήσω μέσα στη νύχτα; Γιατί κλαίει; Γιατί δεν σταματάει ότι και αν κάνω; Γιατί δεν με αφήνετε ήσυχο;"
Όλα αυτά και πολλά ακόμα ήρθαν και μου αλλάξανε τη ζωή σε τέτοιο βαθμό που, κυριολεκτικά, έχω γίνει άλλος άνθρωπος.
Ο Θοδωρής που υπήρχε δεν υπάρχει πια. Στη θέση του υπάρχει ένας μπαμπάς που τους πρώτους τρεις μήνες της "θητείας" του, το μόνο που ήθελε ήταν να γυρίσει το χρόνο πίσω (και να πάρει και το σπέρμα πίσω, αν αυτό ήταν δυνατό).
Από τότε έχουν περάσει έξι μήνες και ο "νέος" είναι πλέον 9 μηνών. Έχω αλλάξει πολύ. Τον βλέπω και το νιώθω στην καρδιά μου. Μου χαμογελάει και ξεχνάω και ότι μου έχει κάνει νωρίτερα αλλά και ότι μπορεί να έχει συμβεί εκείνη την ημέρα. Αν δε απλώσει τα χέρια του και κάνει πως θέλει να τον πάρω αγκαλιά, τότε λιώνω σαν το κερί. Ο μικρός αλήτης μου έχει κλέψει την καρδιά όπως δεν έχει κάνει καμιά γυναίκα μέχρι σήμερα. Ακόμα και ο Ολυμπιακός έχει μπει σε δεύτερη μοίρα, όχι γιατί πρέπει και έτσι είναι "το σωστό", αλλά γιατί έτσι θέλω. Αυτό είναι πιο σημαντικό.
Ακόμα παλεύω με αρκετά από αυτά που συμβαίνουν στη ζωή μου. Τιποτα δεν έρχεται εύκολο και τίποτα δεν είναι όπως θυμάμαι. Η βασική διαφορά είναι όμως πως έχω αρχίσει να το διασκεδάζω.
Ο πεθερός μου λέει πως τα παιδιά είναι ευλογία θεού. Εγώ είμαι άθεος (όχι αγνωστικηστής, αλλά εντελώς άθεος) αλλά μπορώ να καταλάβω αυτό που λέει. Η εμπειρία θα μπορούσε να χαρακτηρηστεί άνετα ως θρησκευτική μιας και αφιερώνεις απίστευτο χρόνο και προσπάθεια για κάτι.
Έτσι λοιπόν, αυτό το blog, θα το ξεκινήσω με ιστορίες για τον μικρό Γιώργο που μπήκε στη ζωή μου και τα έφερε ολα ανάποδα με την ελπίδα πως όταν θα είναι έφηβος και θα με μισεί, όπως όλοι οι έφηβοι μισούν τους γονείς τους, να διαβάσει αυτά τα λόγια και να δει λίγο μέσα στο μυαλό μου τί συμβαίνει και τί σκέφτομα για αυτόν. Να καταλάβει ίσως λίγο καλύτερα, αν εγώ έχω αποτύχει να το εξηγήσω σωστά.