Παιχνίδι

Για εμένα η έννοια του παιχνιδιού είναι πολύ συγκεκριμένη. Προκειμένου να πω πως παίζω πρέπει να έχω ένα βιντεοπαιχνίδι, ένα νέο γκάτζετ, ή να παίξω μπάσκετ. Κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
Για τον μικρό η ίδια έννοια είναι σημαντικά διαφορετική. Χθες έπαιζε για 30 λεπτά με τον θείο του και ενώ έκανε τα ίδια κάθε φορά, γελούσε με την καρδιά του.
Γύρω γύρω από τον καναπέ κυνηγητό και όταν σταματούσε ο θείος τότε τον προέτρεπε σε περισσότερο τρέξιμο τραβώντας τη μπλούζα. Αλλά το μεγάλο κόλπο είναι αν ο θείος κρυβόταν πίσω από τον καναπέ.
Βέβαια για να έχεις πλήρη εικόνα του τί συνέβαινε θα πρέπει να δώσω μερικές λεπτομέρειες, όπως πως ο καναπές είναι μισό μέτρο ύψος και πως για να κρυφτεί σωστά ένας ενήλικας πρέπει να διπλωθεί στα τρία. Κάτι αρκετά δύσκολο για οποιονδήποτε δεν έχει εκπαιδευτεί στη γιόγκα.
Παρόλαυτά, ο θείος σκύβει, κρύβεται και ο Γιώργος τρέχει γύρω από τον καναπέ μέχρι που φτάνει στον θείο ο οποίος πετάγεται από την κρυψώνα του και με βροντερή φωνή φωνάζει κάτι: "ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ". Ο Γιώργος βέβαια δεν τρομάζει αλλά ξεκαρδίζεται στα γέλια.
Και πάμε πάλι. Ο θείος στο ίδιο σημείο κρυμμένος, οπότε και χάνεται το στοιχείο του αιφνιδιασμού, ο Γιώργος τρέχει γύρω γύρω και η ιεροτελεστία επαναλαμβάνεται με απίστευτη ακρίβεια.
Το αποτέλεσμα, ο μικρός ξεκαρδίζεται πιο πολύ στα γέλια! Δεν τον πειράζει που ξέρει που είναι ο θείος, αυτό δεν μειώνει τη χαρά του να τον βλέπει να πετάγεται φωνάζοντας σαν να έκατσε σε αναμμένο κάρβουνο. Αν κιόλας δεν το κάνει τότε ο μικρός του δείχνει που να κρυφτεί! "Εδώ" του λέει χτυπώντας με το χέρι το πλάι του καναπέ και μόλις βεβαιωθεί πως ο θείος έχει πάρει τη σωστή θέση, ξεκινάει να τρέχει. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι το ίδιο. Ο μικρός λύνεται στα γέλια και σε όλους εμάς αυτό είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό, εκτός και αν είσαι εσύ που κρύβεσαι και εν τω μεταξύ σε έχει πιάσει η μέση σου και δεν βλέπεις την ώρα να πεταχτείς μπας και την ισιώσεις.
Αλλά είναι απορίας άξιο, αφού ο μικρός ξέρει που είναι ο θείος, μιας και τον τοποθέτησε εκεί ο ίδιος, πως και το βρίσκει αστείο; Προσωπικά, είμαι σίγουρος πως μετά τη δεύτερη γύρα, αν δεν άλλαζε η κρυψώνα θα το έβρισκα βαρετό. Αλλά ο μικρός όχι, και όλοι μας το θεωρούμε πολύ φυσιολογικό αυτό.
Αν όμως έπρεπε να καταλάβουμε τί τον κάνει να γελάει, μάλλον θα έπρεπε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως γελάει εις βάρος μας: "Κοίτα να δεις που θα πεταχτεί από το ίδιο σημείο φωνάζοντας το ίδιο πράγμα. Ωπ, νάτος πάλι. Μα καλά, πρέπει να είναι πολύ χαζός." Προφανώς λοιπόν ο μικρός δεν γελάει μαζί μας αλλά εις βάρος μας: "Ε, τους βλάκες τί κάνουν για να με δουν να γελάω. Ας τους κάνω το χατήρι. Ούτως ή άλλως είναι τόσο αστείοι που με δυσκολία μπορώ να κρατηθώ να μην κατουρηθώ (κάτι που στην ηλικία μου είναι ένα σημαντικό κατόρθωμα)."
Χωρίς αμφιβολία πάντως, το γέλιο ενός παιδιού είναι το πιο κολλητικό πράγμα που μπορεί να ακούσει κάποιος. Δεν με ενδιαφέρει ποιος είσαι αλλά αν ακούσεις ένα παιδί να γελάει "κακαριστά", θα γελάσεις και εσύ. Μόνη εξαίρεση η Ντόρα Μητσοτάκη στην οποία το χαμόγελο έχει κολλήσει και δεν μειώνεται αλλά ούτε και αυξάνεται.
Έτσι λοιπόν περνάει τα απογεύματα που ο νέος δεν μπορεί να βγει έξω λόγω καιρού και αναγκαστικά διασκεδάζουμε μέσα. Αν είμαστε τυχεροί μπορεί να δει και μισή ώρα "Μπα", που σημαίνει Μπομπ Σφουγγαράκης. Αλλά δεν θέλω να τον αφήνω πάρα πολύ μπροστά στο υπολογιστή (το καλύτερο που έχουμε κάνει μέχρι στιγμής είναι πως ο Μπα παίζει στον υπολογιστή και έτσι η τηλεόραση είναι ελεύθερη να δούμε κάτι άλλο), είναι προτιμότερο να παίξουμε λίγο, ακόμα και αν είμαι κομμάτια και ξέρω πως αργά ή γρήγορα θα μου ζητήσει κάτι που δεν πρέπει να κάνει: Όχι Γιώργο δεν θα παίξουμε με την αδερφή σου γιατί κοιμάται.
Αν την ξυπνήσουμε δεν θα το εκτιμήσει. Μην κουνάς την κούνια της (!!!) γιατί θα αρχίσει να κλαίει! Το αυτοκινητάκι το βάζουμε στο κεφάλι μας και το αφήνουμε να κυλίσει αλλά στης μικρής το κεφάλι δεν πρέπει να μπαίνει. Όχι, ούτε πολύ απαλά μπορούμε να το κάνουμε, ας παίξουμε οι δύο μας. ΦΦΦΦΦφφφφφφφφφφ...........

Νέα προσθήκη στην οικογένεια

Τί και αν έχουμε προσαρμοστεί πλέον στις ανάγκες του ενός παιδιού; Τί και αν έχουμε μπει σε ένα ρυθμό και οι μέρες κυλούν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα; Όχι, εμάς δεν μας φτάνει. Πρέπει να σκαλίσουμε τη συνταγή μέχρι να αλλάξει γεύση. Αν δεν την πειράξουμε νιώθουμε ανολοκλήρωτοι και μισοί. Και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να κάνεις μια τέτοια αλλαγή; Με ποιο τρόπο μπορείς να γκρεμίσεις αυτό το ετοιμόρροπο οικοδόμημα που σου βγήκε η ψυχή να στήσεις; Πας και κάνεις και άλλο ένα παιδί!
Τώρα είμαι πιο έμπειρος! Δεν θα πνιγώ στην ίδια κουταλιά νερό. Για να πνιγώ θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη κουταλιά, αλλά εγώ είμαι ψημένος και δεν θα πέσω στα ίδια λάθη.
Διάσημες τελευταίες κουβέντες είναι τα παραπάνω γιατί οι αλλαγές ήρθαν πριν καλά καλά γεννηθεί η μικρή (για κοριτσάκι πρόκειται).
Η σύζυγος με την κοιλιά μέχρι το σαγόνι δεν μπορούσε να κάνει πολλά. Λογικό θα μου πεις, αλλά το βάρος του μικρού διαβόλου πέφτει σε εμένα που, παραδόξως, δεν είμαι η μαμά που ζητάει με περίσσιο πάθος. Τί υπεροψία από μέρους μου να σκεφτώ πως έχω την ίδια αξία με τη ΜΑΜΑ! Δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει κάτι τέτοιο. Ήρθε η ώρα για νάνι; Αναλαμβάνει ο μπαμπάς γιατί η ΜΑΜΑ δεν χωράει να κατέβει από τις σκάλες. Αλλά και αν χωρούσε πως θα ανέβαινε ξανά επάνω; Έλα μου όμως που ο μικρός ζητάει γοερά τη ΜΑΜΑ. Ξανά και ξανά και ξανά και ξανά. Και ξανά μέχρι να σου σπάσουν τα νεύρα και να φωνάξεις: "ρε Νικολέτα, κατέβα σε παρακαλώ", με την ελπίδα πως θα μπορεί να κατέβει και εσύ δεν θα ξαναχρειαστείς για μερικές ώρες.
Τα κουτσοφέρνεις βόλτα και τελικά βρήκες τρόπο να τον κοιμίζεις χωρίς τη ΜΑΜΑ. Δεν δουλεύει πάντα αλλά είναι προφανές πως πρέπει να βρεις το κλειδί γιατί η αποφράδα ημέρα όπου η ΜΑΜΑ θα μπει στο μαιευτήριο πλησιάζει και για 4 ημέρες εσύ θα είσαι η ΜΑΜΑ και ο μπαμπάς.
Τελικά τη βρήκαμε τη λύση και τα φέραμε τα πράγματα λίγο σε έλεγχο αλλά οι εκκρεμότητες μένουν. Δεν κοιμάται μόνος του, θέλει παρέα για μερικά λεπτά, η και μισή ώρα, ανάλογα με τη διάθεσή του.
Θα τη βρούμε και εκεί τη λύση (την ξέρω αλλά πρέπει να συμφωνήσει και η ΜΑΜΑ).

Τελικά ήρθε και η μικρή. Όμορφη, αγέρωχη, άνετη και, ώ τί έκπληξη, τί αγαλλίαση, πιο ήρεμη από τον αδερφό της. δεν έχει τους πόνους που ταλαιπωρούσαν τον άλλο και έτσι κοιμάται καλύτερα και δεν θέλει τόσες αγκαλιές
Ο μεγάλος βέβαια δεν είναι τόσο σίγουρος ως προς τί συμβαίνει. Του αρέσει αν κρατάει τη "μπαπα" και να τη χαϊδεύει στο κεφάλι. Πολλές φορές του αρέσει και να τη χτυπάει. Γενικά πάντως την έχει δεχθεί σχετικά ήρεμα με μοναδικές εξαιρέσεις όταν η μικρή θηλάζει. Το στήθος του ανήκει δικαιωματικά και είμαι σίγουρος πως δεν βλέπει το λόγο να το μοιράζεται με το νεοφερμένο. Σου λέει "εγώ το έστρωσα το μηχάνημα και εσύ θα το απολαύσεις; Δεν νομίζω!". Κλάμα για να βγει η μικρή από το στήθος. "Γιώργο μου, η μπέμπα πεινάει και έτσι θα πιει γάλα. Έτσι έκανες και εσύ όταν ήσουν μικρότερος. Πάρε ένα κουλουράκι."
Πρέπει να προσέχουμε και τη συμπεριφορά μας στη μικρή όταν είναι μπροστά ο μεγάλος Δεν πρέπει να είμαστε πολύ διαχυτικοί διότι θα αρχίσουν τα όργανα. Πάρε ένα κουλουράκι.
"Σου αρέσει όπως αλλάζω τη σκατωμένη πάνα της αδερφής σου; Έχει πλάκα ε; ΟΧΙ μην πειράζεις την πάνα και γεμίσουμε σκ... παντού!! Πάρε ένα κουλουράκι.
"Θες να παίξουμε με τα παιχνίδια σου; Τί ωραίο αυτοκινητάκι! Κοίτα πόσο γρήγορα πάει! Μην το βάζεις την κούνια της αδελφής σου, δεν της αρέσουν αυτά τα παιχνίδια. ΜΗ το πετάς στο κεφάλι της (δεν θα εκτιμήσει την κίνηση)!! Πάρε ένα κουλουράκι.
Πλούσιος ο φούρναρης.
Φτωχός ο Θοδωρής.
Χοντρός ο Γιώργος
Ε, ρε που μπλέξαμε.

Μπάνιο και νάνι, τώρα!

Τί έγινε και αν μαζεύτηκαν όλα. Τα ρούχα στη θέση τους, τα παιχνίδια στο κουτί τους. Τελικά, κάθε μέρα, ότι και αν γίνει νωρίτερα, έρχεται η ώρα του μπάνιου και του ύπνου.
Προάγγελος αυτών είναι η γκρίνια που αρχίζει περίπου στις 8, κλιμακώνεται στις 8:30 και γίνεται αφόρητη στις 9. Παραδόξως, αν περάσεις επιτυχώς τις 9 χωρίς να τον κοιμίσεις, τότε ηρεμεί, γίνεται ένα άλλο παιδί που γουστάρεις να έχεις δίπλα σου να παίζεις. Αλλά ο διάολος κρύβεται στις μικρές χαρές! Έτσι λοιπόν αν κατά τις 9:30 πεις "ας τον κοιμίσω τώρα", θα γευτείς τη μεγαλύτερη απογοήτευση που θυμάσαι μετά την τελευταία χυλόπιτα, και η προσπάθειά σου θα στεφτεί με επιτυχία μόνο μετά από 1 ώρα συνεχούς προσπάθειας, κουβαλήματος στην αγκαλιά και βέβαια τα νεύρα σου θα είναι σαν μια μακαρονάδα που μόλις βγήκε από την κατσαρόλα δεν λαδώθηκε, για να τα ισιώσεις θέλει χρόνο και υπομονή.
Αν όμως ακολουθήσεις το πρόγραμμα που λέει μπάνιο, νάνι στις 9 τότε η ζωή είναι διαφορετική.
Όλα ξεκινούν με το γδύσιμο, το οποίο ο αλήτης δείχνει να διασκεδάζει αφάνταστα. Οι παιδοψυχολόγοι λένε πως τα μωρά γυμνά γεννήθηκαν και γυμνά θέλουν να είναι, αλλά αυτή η χαρά ξεπερνάει τη φαντασία του Γιουνγκ και του Φροϋντ μαζί. Μιλάμε για γέλια, χτυπήματα με τα χέρια, κλωτσιές και όλα αυτά μόνο γιατί του έβγαλες την πάνα και το φορμάκι. Δεν του έδωσα ούτε σοκολάτα, ούτε βότκα, ούτε καν λίγη μαριχουάνα! Απλώς τον έγδυσα (αν μόνο το διασκέδαζα και εγώ τόσο πολύ όταν γδυνόμουν, δεν θα έβγαινα από το σπίτι).
Ακόμα και η διαδρομή από το κρεβάτι όπου τον γδύνω μέχρι το μπάνιο είναι λόγος για χαρά και πανηγύρια. Ο διακόπτης του φωτός, που δεν έχουμε μάθει να τον πατάμε αλλά τον ακουμπάμε με ύφος ειδικού, και καμιά φορά, από λάθος, κλείνει κιόλας, το πόμολο της πόρτας που πολύ θα θέλαμε να το πιάσουμε αλλά ο μπαμπάς δεν μας αφήνει γιατί μετά ποιος μας ξεκολλάει, ο καθρέπτης στο μπάνιο όπου βλέπουμε ένα χαμογελαστό παιδάκι στην αγκαλιά ενός καραφλού που νομίζει πως ξέρει τι κάνει αλλά τελικά είναι πιο χαμένος και από τον Μπους στο Ιράκ.
Όλα αυτά μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα που διαρκεί η μεταφορά μας από το ένα δωμάτιο στο άλλο.
Όταν πλέον μπει στην μπανιέρα και κάτσει στο "τύπου φεράρι" καθισματάκι, τότε αρχίζει άλλο βιολί. Όλα θέλουμε να τα αγγίξουμε και η ιερή αποστολή του μπαμπά που είναι να μας κάνει μπάνιο ας πάει στο διάολο. Το παπάκι, το δελφινάκι, το φαλαινάκι, οποιοδήποτε πλαστικό που τελειώνει σε -άκι, αλλά το πιο σημαντικό, το τρόπαιο, το άγιο δισκοπότηρο, δεν είναι άλλο από τη σωλήνα του ντουζ. Αυτό το σπιράλ που σε άλλες μπανιέρες έχει μπλεγμένες τρίχες και κανείς δεν του δίνει σημασία, αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα της ζωής μας (τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, γιατί αργότερα θα είναι άλλο).
Το αρπάζει με δύναμη και με τα δύο χέρια και για να τον πλύνω πρέπει να το τραβήξω με δύναμη και όχι να του το πάρω, γιατί τότε ανοίγουν οι ασκοί του αιόλου και ποιός μας σώζει, αλλά να το τσουλίσω μέσα από τις κλειστές παλάμες του, προκειμένου να έχω λίγο λάσκα και να μπορέσω να του πλύνω το κεφάλι χωρίς να του χτυπήσω το μάτι με το ντουζ.
Τί του σαπουνίζεις το σώμα, τί τα μαλλιά, τί του δίνεις διάφορα πλαστικά -άκια, τί του τραγουδάς το ύμνο του Ολυμπιακού, όλα τα κάνει με ένα χαμόγελο. Μη πας όμως να του πάρεις το σπιράλ από τα χέρια... Καταρχήν σε παλεύει και σφίγγει ακόμη περισσότερο. Όσοι έχουν δει την ταινία ALien και θυμούνται πως έσφιγγε το αρχικό πλάσμα τη λαβή του γύρω από το λαιμό του θύματος προκειμένου να αφήσει το τερατάκι στο στομάχι του, ε, αυτό βλέπω κάθε βράδυ από ένα ζευγάρι χεράκια που είναι μικρότερα από ένα σου-βερ. Και εντάξει, κατάφερα να του βγάλω το ένα χέρι από το σωλήνα και πάω για το δεύτερο. Αυτός με πείσμα προσπαθεί να σηκωθεί όρθιος προκειμένου να ξαναπιάσει τη σωλήνα που με τόση αδιαφορία αφαίρεσα από το χέρι του και να ξανανιώσει την ολοκλήρωση που του προσφέρει η ντουζιέρα.
Όταν έρθει η μαύρη στιγμή που θα χάσει εντελώς το ντούζ από τα χέρια του τότε είναι η χειρότερη στιγμή. Το παιδάκι που χαμογελούσε με τα πάντα, ήθελε τα πάντα και άγγιζε τα πάντα, μεταμορφώνεται σε ένα πλάσμα που κλείνει τα μάτια με πείσμα και ουρλιάζει με όλη τη δύναμη των πνευμόνων του για το χαμένο παιχνίδι. Τί του δείχνω τον φουκαρά εαυτό μου στον καθρέπτη, τί του δίνω άλλα -άκια, τί τραγουδάω ότι θυμηθώ (από Ξυλούρη μέχρι Maiden), τίποτα δεν λειτουργεί. Ο κόσμος έχει χαθεί γύρω μας και το μόνο που έχει μείνει είναι ένα κενό στη χούφτα μας, εκεί που κάποτε υπήρχε ο αγαπημένος μας σωλήνας του ντουζ. Και τώρα εγώ πρέπει να τον ντύσω (διαδικασία που αντιπαθεί τόσο όσο συμπαθεί το γδύσιμο), να τον ηρεμήσω για να έρθει η μαμά του να τον ταΐσει και να τον κοιμίσει Όχι τίποτε άλλο, αλλά αν δεν ηρεμήσει, η μαμά θα με φωνάξει να βοηθήσω στο νανούρισμα.
Και όλα αυτά για μια σωλήνα του ντουζ.

Αλλαγή 1

Το σπίτι είναι γεμάτο με παιδικά ρούχα πεταμένα σε διάφορα έπιπλα. Μπουφάν (γιατί αρχίσανε τα κρύα), μπλούζες που είναι να σιδερωθούν, παντελονάκια που κάποια στιγμή αφαιρέθηκαν και έμειναν σε αυτό το σημείο, κάλτσες που βγήκαν γιατί ίδρωσε.
Σε γενικές γραμμές είμαι τακτικός τύπος. Δεν είμαι ψυχοπαθής με την τάξη και δεν γυρεύω να είναι όλα τέλεια. Από την άλλη όμως με κουράζει να βλέπω το χαμό που δημιουργείται μέσα σε ελάχιστα λεπτά.
Ξυπνάω το πρωί και ξεκινά μια μικρή, να την πω Οδύσσεια, ίσως είναι μεγάλη λέξη. Αφού τελειώσω με την προετοιμασία του εαυτού μου, και βγάλω το σκυλί έξω, ετοιμάζω πρωινό και προσπαθώ να βάλω μια τάξη, στον ελάχιστο χρόνο που μου απομένει πριν φύγω για δουλειά.
Ισιώνω το κάλυμμα του καναπέ, διπλώνω την κουβέρτα που με σκέπαζε χθες το βράδυ (έχω την τάση να κοιμάμαι μπροστά την τηλεόραση και να πηγαίνω στο κρεβάτι όποτε ξυπνήσω μέσα στη νύχτα).Βάζω κάποια από τα παιδικά ρούχα σε μια άκρη και φεύγω.
Όταν γυρνάω το σπίτι συνήθως είναι πάλι σαν να φύσηξε αέρας που φέρνει ρούχα.
Αυτή είναι μόνο μία από τις αλλαγές που έχουν συμβεί στη ζωή μου από τότε που έγινα πατέρας. Για να είμαι ειλικρινής, δεν πρόκειται για μια σειρά από γεγονότα που έχουν προκαλέσει κάποιες αλλαγές. Πρόκειται για εντελώς διαφορετική ζωή! Αυτά που ήξερα το ξέχασα.
Που είναι οι ατελείωτες βραδιές μπροστά στο Xbox να παίζω Halo1-2-3 μέχρι να τσούζουν τα μάτια μου; Που είναι τα μεσημέρια του Σαββατοκύριακου όπου έριχνα ένα υπνάκο στον καναπέ μου (έχω σχέση έρωτα με τον καναπέ αυτό) βλέποντας Γερμανικό ποδόσφαιρο;
Που είναι οι έξοδοι για σινεμά και κάνα ποτό χωρίς να πρέπει να γυρίσεις συγκεκριμένη ώρα για να φύγει η babysitter (στην περίπτωση αυτή μιλάω για την πεθερά μου, να 'ναι καλά η γυναίκα που βοηθάει).
Πάνε αυτά τα ξεχάσαμε. Τώρα πια νυστάζω από τις 11, κοιμάμαι σαφώς λιγότερο τις νύχτες γιατί το παιδί έχει κολικούς, βγάζει δόντια, έφυγε η πιπίλα (αχ αυτή η πιπίλα. Αν κάποιος μου έλεγε πως ένα τόσο δα αντικείμενο θα αποκτήσει τόσο σημαντική θέση στη ζωή μου θα γελούσα στα μούτρα του και θα τον αποκαλούσα βλάκα. Τόσα ήξερα.). Σε αυτά να προσθέσουμε το γεγονός πως ο μεσημεριανός ύπνος έχει σχεδόν εξαφανιστεί, γιατί αν δεν κοιμάται ο μικρός δεν κοιμάσαι και εσύ. Αλλά ακόμα και αν κοιμηθεί ο μικρός, ο ύπνος του μπορεί να διακόπτεται κάθε 10 λεπτά για έναν ή περισσότερους από τους παραπάνω λόγους και βέβαια, εσύ δεν κοιμάσαι.
Θα μου πεις, όλα εσύ τα κάνεις; Όχι! Η γυναίκα μου, η Νικολέτα, τρώει μεγαλύτερο λούκι από ότι εγώ. Τρέχει, ξενυχτά, ταΐζει, αλλάζει πάνες, ότι και εγώ αλλά σε μεγαλύτερη συχνότητα. Φαντάσου λοιπόν, δύο άτομα ασχολούνται με ένα παιδί, μοιράζονται το χρόνο και τις δουλειές και παρόλα αυτά η κούραση είναι αρκετή και για τους δύο και πολλές φορές λέμε "σήκω εσύ τώρα να σηκωθώ εγώ αργότερα", μπας και ξεκλέψουμε λίγα λεπτά ύπνου.
Και όλα αυτά γιατί αποφασίσαμε να κάνουμε παιδί.
Για να είμαι ειλικρινής δεν είχα συνειδητοποιήσει το μέγεθος της αλλαγής. Βλέπεις φίλους που έχουν παιδιά, βλέπεις ταινίες με οικογένειες διαφόρων μορφών, αλλά τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για αυτό που έρχεται.
Οι πρώτες μέρες ήταν μια μικρή κόλαση. Δεν ήξερα με ποιον να θυμώσω για τις αλλαγές στη ζωή μου. "Γιατί να ξυπνήσω μέσα στη νύχτα; Γιατί κλαίει; Γιατί δεν σταματάει ότι και αν κάνω; Γιατί δεν με αφήνετε ήσυχο;"
Όλα αυτά και πολλά ακόμα ήρθαν και μου αλλάξανε τη ζωή σε τέτοιο βαθμό που, κυριολεκτικά, έχω γίνει άλλος άνθρωπος.
Ο Θοδωρής που υπήρχε δεν υπάρχει πια. Στη θέση του υπάρχει ένας μπαμπάς που τους πρώτους τρεις μήνες της "θητείας" του, το μόνο που ήθελε ήταν να γυρίσει το χρόνο πίσω (και να πάρει και το σπέρμα πίσω, αν αυτό ήταν δυνατό).
Από τότε έχουν περάσει έξι μήνες και ο "νέος" είναι πλέον 9 μηνών. Έχω αλλάξει πολύ. Τον βλέπω και το νιώθω στην καρδιά μου. Μου χαμογελάει και ξεχνάω και ότι μου έχει κάνει νωρίτερα αλλά και ότι μπορεί να έχει συμβεί εκείνη την ημέρα. Αν δε απλώσει τα χέρια του και κάνει πως θέλει να τον πάρω αγκαλιά, τότε λιώνω σαν το κερί. Ο μικρός αλήτης μου έχει κλέψει την καρδιά όπως δεν έχει κάνει καμιά γυναίκα μέχρι σήμερα. Ακόμα και ο Ολυμπιακός έχει μπει σε δεύτερη μοίρα, όχι γιατί πρέπει και έτσι είναι "το σωστό", αλλά γιατί έτσι θέλω. Αυτό είναι πιο σημαντικό.
Ακόμα παλεύω με αρκετά από αυτά που συμβαίνουν στη ζωή μου. Τιποτα δεν έρχεται εύκολο και τίποτα δεν είναι όπως θυμάμαι. Η βασική διαφορά είναι όμως πως έχω αρχίσει να το διασκεδάζω.
Ο πεθερός μου λέει πως τα παιδιά είναι ευλογία θεού. Εγώ είμαι άθεος (όχι αγνωστικηστής, αλλά εντελώς άθεος) αλλά μπορώ να καταλάβω αυτό που λέει. Η εμπειρία θα μπορούσε να χαρακτηρηστεί άνετα ως θρησκευτική μιας και αφιερώνεις απίστευτο χρόνο και προσπάθεια για κάτι.
Έτσι λοιπόν, αυτό το blog, θα το ξεκινήσω με ιστορίες για τον μικρό Γιώργο που μπήκε στη ζωή μου και τα έφερε ολα ανάποδα με την ελπίδα πως όταν θα είναι έφηβος και θα με μισεί, όπως όλοι οι έφηβοι μισούν τους γονείς τους, να διαβάσει αυτά τα λόγια και να δει λίγο μέσα στο μυαλό μου τί συμβαίνει και τί σκέφτομα για αυτόν. Να καταλάβει ίσως λίγο καλύτερα, αν εγώ έχω αποτύχει να το εξηγήσω σωστά.