Παιχνίδι

Για εμένα η έννοια του παιχνιδιού είναι πολύ συγκεκριμένη. Προκειμένου να πω πως παίζω πρέπει να έχω ένα βιντεοπαιχνίδι, ένα νέο γκάτζετ, ή να παίξω μπάσκετ. Κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
Για τον μικρό η ίδια έννοια είναι σημαντικά διαφορετική. Χθες έπαιζε για 30 λεπτά με τον θείο του και ενώ έκανε τα ίδια κάθε φορά, γελούσε με την καρδιά του.
Γύρω γύρω από τον καναπέ κυνηγητό και όταν σταματούσε ο θείος τότε τον προέτρεπε σε περισσότερο τρέξιμο τραβώντας τη μπλούζα. Αλλά το μεγάλο κόλπο είναι αν ο θείος κρυβόταν πίσω από τον καναπέ.
Βέβαια για να έχεις πλήρη εικόνα του τί συνέβαινε θα πρέπει να δώσω μερικές λεπτομέρειες, όπως πως ο καναπές είναι μισό μέτρο ύψος και πως για να κρυφτεί σωστά ένας ενήλικας πρέπει να διπλωθεί στα τρία. Κάτι αρκετά δύσκολο για οποιονδήποτε δεν έχει εκπαιδευτεί στη γιόγκα.
Παρόλαυτά, ο θείος σκύβει, κρύβεται και ο Γιώργος τρέχει γύρω από τον καναπέ μέχρι που φτάνει στον θείο ο οποίος πετάγεται από την κρυψώνα του και με βροντερή φωνή φωνάζει κάτι: "ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ". Ο Γιώργος βέβαια δεν τρομάζει αλλά ξεκαρδίζεται στα γέλια.
Και πάμε πάλι. Ο θείος στο ίδιο σημείο κρυμμένος, οπότε και χάνεται το στοιχείο του αιφνιδιασμού, ο Γιώργος τρέχει γύρω γύρω και η ιεροτελεστία επαναλαμβάνεται με απίστευτη ακρίβεια.
Το αποτέλεσμα, ο μικρός ξεκαρδίζεται πιο πολύ στα γέλια! Δεν τον πειράζει που ξέρει που είναι ο θείος, αυτό δεν μειώνει τη χαρά του να τον βλέπει να πετάγεται φωνάζοντας σαν να έκατσε σε αναμμένο κάρβουνο. Αν κιόλας δεν το κάνει τότε ο μικρός του δείχνει που να κρυφτεί! "Εδώ" του λέει χτυπώντας με το χέρι το πλάι του καναπέ και μόλις βεβαιωθεί πως ο θείος έχει πάρει τη σωστή θέση, ξεκινάει να τρέχει. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι το ίδιο. Ο μικρός λύνεται στα γέλια και σε όλους εμάς αυτό είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό, εκτός και αν είσαι εσύ που κρύβεσαι και εν τω μεταξύ σε έχει πιάσει η μέση σου και δεν βλέπεις την ώρα να πεταχτείς μπας και την ισιώσεις.
Αλλά είναι απορίας άξιο, αφού ο μικρός ξέρει που είναι ο θείος, μιας και τον τοποθέτησε εκεί ο ίδιος, πως και το βρίσκει αστείο; Προσωπικά, είμαι σίγουρος πως μετά τη δεύτερη γύρα, αν δεν άλλαζε η κρυψώνα θα το έβρισκα βαρετό. Αλλά ο μικρός όχι, και όλοι μας το θεωρούμε πολύ φυσιολογικό αυτό.
Αν όμως έπρεπε να καταλάβουμε τί τον κάνει να γελάει, μάλλον θα έπρεπε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως γελάει εις βάρος μας: "Κοίτα να δεις που θα πεταχτεί από το ίδιο σημείο φωνάζοντας το ίδιο πράγμα. Ωπ, νάτος πάλι. Μα καλά, πρέπει να είναι πολύ χαζός." Προφανώς λοιπόν ο μικρός δεν γελάει μαζί μας αλλά εις βάρος μας: "Ε, τους βλάκες τί κάνουν για να με δουν να γελάω. Ας τους κάνω το χατήρι. Ούτως ή άλλως είναι τόσο αστείοι που με δυσκολία μπορώ να κρατηθώ να μην κατουρηθώ (κάτι που στην ηλικία μου είναι ένα σημαντικό κατόρθωμα)."
Χωρίς αμφιβολία πάντως, το γέλιο ενός παιδιού είναι το πιο κολλητικό πράγμα που μπορεί να ακούσει κάποιος. Δεν με ενδιαφέρει ποιος είσαι αλλά αν ακούσεις ένα παιδί να γελάει "κακαριστά", θα γελάσεις και εσύ. Μόνη εξαίρεση η Ντόρα Μητσοτάκη στην οποία το χαμόγελο έχει κολλήσει και δεν μειώνεται αλλά ούτε και αυξάνεται.
Έτσι λοιπόν περνάει τα απογεύματα που ο νέος δεν μπορεί να βγει έξω λόγω καιρού και αναγκαστικά διασκεδάζουμε μέσα. Αν είμαστε τυχεροί μπορεί να δει και μισή ώρα "Μπα", που σημαίνει Μπομπ Σφουγγαράκης. Αλλά δεν θέλω να τον αφήνω πάρα πολύ μπροστά στο υπολογιστή (το καλύτερο που έχουμε κάνει μέχρι στιγμής είναι πως ο Μπα παίζει στον υπολογιστή και έτσι η τηλεόραση είναι ελεύθερη να δούμε κάτι άλλο), είναι προτιμότερο να παίξουμε λίγο, ακόμα και αν είμαι κομμάτια και ξέρω πως αργά ή γρήγορα θα μου ζητήσει κάτι που δεν πρέπει να κάνει: Όχι Γιώργο δεν θα παίξουμε με την αδερφή σου γιατί κοιμάται.
Αν την ξυπνήσουμε δεν θα το εκτιμήσει. Μην κουνάς την κούνια της (!!!) γιατί θα αρχίσει να κλαίει! Το αυτοκινητάκι το βάζουμε στο κεφάλι μας και το αφήνουμε να κυλίσει αλλά στης μικρής το κεφάλι δεν πρέπει να μπαίνει. Όχι, ούτε πολύ απαλά μπορούμε να το κάνουμε, ας παίξουμε οι δύο μας. ΦΦΦΦΦφφφφφφφφφφ...........

Νέα προσθήκη στην οικογένεια

Τί και αν έχουμε προσαρμοστεί πλέον στις ανάγκες του ενός παιδιού; Τί και αν έχουμε μπει σε ένα ρυθμό και οι μέρες κυλούν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα; Όχι, εμάς δεν μας φτάνει. Πρέπει να σκαλίσουμε τη συνταγή μέχρι να αλλάξει γεύση. Αν δεν την πειράξουμε νιώθουμε ανολοκλήρωτοι και μισοί. Και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να κάνεις μια τέτοια αλλαγή; Με ποιο τρόπο μπορείς να γκρεμίσεις αυτό το ετοιμόρροπο οικοδόμημα που σου βγήκε η ψυχή να στήσεις; Πας και κάνεις και άλλο ένα παιδί!
Τώρα είμαι πιο έμπειρος! Δεν θα πνιγώ στην ίδια κουταλιά νερό. Για να πνιγώ θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη κουταλιά, αλλά εγώ είμαι ψημένος και δεν θα πέσω στα ίδια λάθη.
Διάσημες τελευταίες κουβέντες είναι τα παραπάνω γιατί οι αλλαγές ήρθαν πριν καλά καλά γεννηθεί η μικρή (για κοριτσάκι πρόκειται).
Η σύζυγος με την κοιλιά μέχρι το σαγόνι δεν μπορούσε να κάνει πολλά. Λογικό θα μου πεις, αλλά το βάρος του μικρού διαβόλου πέφτει σε εμένα που, παραδόξως, δεν είμαι η μαμά που ζητάει με περίσσιο πάθος. Τί υπεροψία από μέρους μου να σκεφτώ πως έχω την ίδια αξία με τη ΜΑΜΑ! Δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει κάτι τέτοιο. Ήρθε η ώρα για νάνι; Αναλαμβάνει ο μπαμπάς γιατί η ΜΑΜΑ δεν χωράει να κατέβει από τις σκάλες. Αλλά και αν χωρούσε πως θα ανέβαινε ξανά επάνω; Έλα μου όμως που ο μικρός ζητάει γοερά τη ΜΑΜΑ. Ξανά και ξανά και ξανά και ξανά. Και ξανά μέχρι να σου σπάσουν τα νεύρα και να φωνάξεις: "ρε Νικολέτα, κατέβα σε παρακαλώ", με την ελπίδα πως θα μπορεί να κατέβει και εσύ δεν θα ξαναχρειαστείς για μερικές ώρες.
Τα κουτσοφέρνεις βόλτα και τελικά βρήκες τρόπο να τον κοιμίζεις χωρίς τη ΜΑΜΑ. Δεν δουλεύει πάντα αλλά είναι προφανές πως πρέπει να βρεις το κλειδί γιατί η αποφράδα ημέρα όπου η ΜΑΜΑ θα μπει στο μαιευτήριο πλησιάζει και για 4 ημέρες εσύ θα είσαι η ΜΑΜΑ και ο μπαμπάς.
Τελικά τη βρήκαμε τη λύση και τα φέραμε τα πράγματα λίγο σε έλεγχο αλλά οι εκκρεμότητες μένουν. Δεν κοιμάται μόνος του, θέλει παρέα για μερικά λεπτά, η και μισή ώρα, ανάλογα με τη διάθεσή του.
Θα τη βρούμε και εκεί τη λύση (την ξέρω αλλά πρέπει να συμφωνήσει και η ΜΑΜΑ).

Τελικά ήρθε και η μικρή. Όμορφη, αγέρωχη, άνετη και, ώ τί έκπληξη, τί αγαλλίαση, πιο ήρεμη από τον αδερφό της. δεν έχει τους πόνους που ταλαιπωρούσαν τον άλλο και έτσι κοιμάται καλύτερα και δεν θέλει τόσες αγκαλιές
Ο μεγάλος βέβαια δεν είναι τόσο σίγουρος ως προς τί συμβαίνει. Του αρέσει αν κρατάει τη "μπαπα" και να τη χαϊδεύει στο κεφάλι. Πολλές φορές του αρέσει και να τη χτυπάει. Γενικά πάντως την έχει δεχθεί σχετικά ήρεμα με μοναδικές εξαιρέσεις όταν η μικρή θηλάζει. Το στήθος του ανήκει δικαιωματικά και είμαι σίγουρος πως δεν βλέπει το λόγο να το μοιράζεται με το νεοφερμένο. Σου λέει "εγώ το έστρωσα το μηχάνημα και εσύ θα το απολαύσεις; Δεν νομίζω!". Κλάμα για να βγει η μικρή από το στήθος. "Γιώργο μου, η μπέμπα πεινάει και έτσι θα πιει γάλα. Έτσι έκανες και εσύ όταν ήσουν μικρότερος. Πάρε ένα κουλουράκι."
Πρέπει να προσέχουμε και τη συμπεριφορά μας στη μικρή όταν είναι μπροστά ο μεγάλος Δεν πρέπει να είμαστε πολύ διαχυτικοί διότι θα αρχίσουν τα όργανα. Πάρε ένα κουλουράκι.
"Σου αρέσει όπως αλλάζω τη σκατωμένη πάνα της αδερφής σου; Έχει πλάκα ε; ΟΧΙ μην πειράζεις την πάνα και γεμίσουμε σκ... παντού!! Πάρε ένα κουλουράκι.
"Θες να παίξουμε με τα παιχνίδια σου; Τί ωραίο αυτοκινητάκι! Κοίτα πόσο γρήγορα πάει! Μην το βάζεις την κούνια της αδελφής σου, δεν της αρέσουν αυτά τα παιχνίδια. ΜΗ το πετάς στο κεφάλι της (δεν θα εκτιμήσει την κίνηση)!! Πάρε ένα κουλουράκι.
Πλούσιος ο φούρναρης.
Φτωχός ο Θοδωρής.
Χοντρός ο Γιώργος
Ε, ρε που μπλέξαμε.