Μπάνιο και νάνι, τώρα!

Τί έγινε και αν μαζεύτηκαν όλα. Τα ρούχα στη θέση τους, τα παιχνίδια στο κουτί τους. Τελικά, κάθε μέρα, ότι και αν γίνει νωρίτερα, έρχεται η ώρα του μπάνιου και του ύπνου.
Προάγγελος αυτών είναι η γκρίνια που αρχίζει περίπου στις 8, κλιμακώνεται στις 8:30 και γίνεται αφόρητη στις 9. Παραδόξως, αν περάσεις επιτυχώς τις 9 χωρίς να τον κοιμίσεις, τότε ηρεμεί, γίνεται ένα άλλο παιδί που γουστάρεις να έχεις δίπλα σου να παίζεις. Αλλά ο διάολος κρύβεται στις μικρές χαρές! Έτσι λοιπόν αν κατά τις 9:30 πεις "ας τον κοιμίσω τώρα", θα γευτείς τη μεγαλύτερη απογοήτευση που θυμάσαι μετά την τελευταία χυλόπιτα, και η προσπάθειά σου θα στεφτεί με επιτυχία μόνο μετά από 1 ώρα συνεχούς προσπάθειας, κουβαλήματος στην αγκαλιά και βέβαια τα νεύρα σου θα είναι σαν μια μακαρονάδα που μόλις βγήκε από την κατσαρόλα δεν λαδώθηκε, για να τα ισιώσεις θέλει χρόνο και υπομονή.
Αν όμως ακολουθήσεις το πρόγραμμα που λέει μπάνιο, νάνι στις 9 τότε η ζωή είναι διαφορετική.
Όλα ξεκινούν με το γδύσιμο, το οποίο ο αλήτης δείχνει να διασκεδάζει αφάνταστα. Οι παιδοψυχολόγοι λένε πως τα μωρά γυμνά γεννήθηκαν και γυμνά θέλουν να είναι, αλλά αυτή η χαρά ξεπερνάει τη φαντασία του Γιουνγκ και του Φροϋντ μαζί. Μιλάμε για γέλια, χτυπήματα με τα χέρια, κλωτσιές και όλα αυτά μόνο γιατί του έβγαλες την πάνα και το φορμάκι. Δεν του έδωσα ούτε σοκολάτα, ούτε βότκα, ούτε καν λίγη μαριχουάνα! Απλώς τον έγδυσα (αν μόνο το διασκέδαζα και εγώ τόσο πολύ όταν γδυνόμουν, δεν θα έβγαινα από το σπίτι).
Ακόμα και η διαδρομή από το κρεβάτι όπου τον γδύνω μέχρι το μπάνιο είναι λόγος για χαρά και πανηγύρια. Ο διακόπτης του φωτός, που δεν έχουμε μάθει να τον πατάμε αλλά τον ακουμπάμε με ύφος ειδικού, και καμιά φορά, από λάθος, κλείνει κιόλας, το πόμολο της πόρτας που πολύ θα θέλαμε να το πιάσουμε αλλά ο μπαμπάς δεν μας αφήνει γιατί μετά ποιος μας ξεκολλάει, ο καθρέπτης στο μπάνιο όπου βλέπουμε ένα χαμογελαστό παιδάκι στην αγκαλιά ενός καραφλού που νομίζει πως ξέρει τι κάνει αλλά τελικά είναι πιο χαμένος και από τον Μπους στο Ιράκ.
Όλα αυτά μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα που διαρκεί η μεταφορά μας από το ένα δωμάτιο στο άλλο.
Όταν πλέον μπει στην μπανιέρα και κάτσει στο "τύπου φεράρι" καθισματάκι, τότε αρχίζει άλλο βιολί. Όλα θέλουμε να τα αγγίξουμε και η ιερή αποστολή του μπαμπά που είναι να μας κάνει μπάνιο ας πάει στο διάολο. Το παπάκι, το δελφινάκι, το φαλαινάκι, οποιοδήποτε πλαστικό που τελειώνει σε -άκι, αλλά το πιο σημαντικό, το τρόπαιο, το άγιο δισκοπότηρο, δεν είναι άλλο από τη σωλήνα του ντουζ. Αυτό το σπιράλ που σε άλλες μπανιέρες έχει μπλεγμένες τρίχες και κανείς δεν του δίνει σημασία, αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα της ζωής μας (τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, γιατί αργότερα θα είναι άλλο).
Το αρπάζει με δύναμη και με τα δύο χέρια και για να τον πλύνω πρέπει να το τραβήξω με δύναμη και όχι να του το πάρω, γιατί τότε ανοίγουν οι ασκοί του αιόλου και ποιός μας σώζει, αλλά να το τσουλίσω μέσα από τις κλειστές παλάμες του, προκειμένου να έχω λίγο λάσκα και να μπορέσω να του πλύνω το κεφάλι χωρίς να του χτυπήσω το μάτι με το ντουζ.
Τί του σαπουνίζεις το σώμα, τί τα μαλλιά, τί του δίνεις διάφορα πλαστικά -άκια, τί του τραγουδάς το ύμνο του Ολυμπιακού, όλα τα κάνει με ένα χαμόγελο. Μη πας όμως να του πάρεις το σπιράλ από τα χέρια... Καταρχήν σε παλεύει και σφίγγει ακόμη περισσότερο. Όσοι έχουν δει την ταινία ALien και θυμούνται πως έσφιγγε το αρχικό πλάσμα τη λαβή του γύρω από το λαιμό του θύματος προκειμένου να αφήσει το τερατάκι στο στομάχι του, ε, αυτό βλέπω κάθε βράδυ από ένα ζευγάρι χεράκια που είναι μικρότερα από ένα σου-βερ. Και εντάξει, κατάφερα να του βγάλω το ένα χέρι από το σωλήνα και πάω για το δεύτερο. Αυτός με πείσμα προσπαθεί να σηκωθεί όρθιος προκειμένου να ξαναπιάσει τη σωλήνα που με τόση αδιαφορία αφαίρεσα από το χέρι του και να ξανανιώσει την ολοκλήρωση που του προσφέρει η ντουζιέρα.
Όταν έρθει η μαύρη στιγμή που θα χάσει εντελώς το ντούζ από τα χέρια του τότε είναι η χειρότερη στιγμή. Το παιδάκι που χαμογελούσε με τα πάντα, ήθελε τα πάντα και άγγιζε τα πάντα, μεταμορφώνεται σε ένα πλάσμα που κλείνει τα μάτια με πείσμα και ουρλιάζει με όλη τη δύναμη των πνευμόνων του για το χαμένο παιχνίδι. Τί του δείχνω τον φουκαρά εαυτό μου στον καθρέπτη, τί του δίνω άλλα -άκια, τί τραγουδάω ότι θυμηθώ (από Ξυλούρη μέχρι Maiden), τίποτα δεν λειτουργεί. Ο κόσμος έχει χαθεί γύρω μας και το μόνο που έχει μείνει είναι ένα κενό στη χούφτα μας, εκεί που κάποτε υπήρχε ο αγαπημένος μας σωλήνας του ντουζ. Και τώρα εγώ πρέπει να τον ντύσω (διαδικασία που αντιπαθεί τόσο όσο συμπαθεί το γδύσιμο), να τον ηρεμήσω για να έρθει η μαμά του να τον ταΐσει και να τον κοιμίσει Όχι τίποτε άλλο, αλλά αν δεν ηρεμήσει, η μαμά θα με φωνάξει να βοηθήσω στο νανούρισμα.
Και όλα αυτά για μια σωλήνα του ντουζ.

Αλλαγή 1

Το σπίτι είναι γεμάτο με παιδικά ρούχα πεταμένα σε διάφορα έπιπλα. Μπουφάν (γιατί αρχίσανε τα κρύα), μπλούζες που είναι να σιδερωθούν, παντελονάκια που κάποια στιγμή αφαιρέθηκαν και έμειναν σε αυτό το σημείο, κάλτσες που βγήκαν γιατί ίδρωσε.
Σε γενικές γραμμές είμαι τακτικός τύπος. Δεν είμαι ψυχοπαθής με την τάξη και δεν γυρεύω να είναι όλα τέλεια. Από την άλλη όμως με κουράζει να βλέπω το χαμό που δημιουργείται μέσα σε ελάχιστα λεπτά.
Ξυπνάω το πρωί και ξεκινά μια μικρή, να την πω Οδύσσεια, ίσως είναι μεγάλη λέξη. Αφού τελειώσω με την προετοιμασία του εαυτού μου, και βγάλω το σκυλί έξω, ετοιμάζω πρωινό και προσπαθώ να βάλω μια τάξη, στον ελάχιστο χρόνο που μου απομένει πριν φύγω για δουλειά.
Ισιώνω το κάλυμμα του καναπέ, διπλώνω την κουβέρτα που με σκέπαζε χθες το βράδυ (έχω την τάση να κοιμάμαι μπροστά την τηλεόραση και να πηγαίνω στο κρεβάτι όποτε ξυπνήσω μέσα στη νύχτα).Βάζω κάποια από τα παιδικά ρούχα σε μια άκρη και φεύγω.
Όταν γυρνάω το σπίτι συνήθως είναι πάλι σαν να φύσηξε αέρας που φέρνει ρούχα.
Αυτή είναι μόνο μία από τις αλλαγές που έχουν συμβεί στη ζωή μου από τότε που έγινα πατέρας. Για να είμαι ειλικρινής, δεν πρόκειται για μια σειρά από γεγονότα που έχουν προκαλέσει κάποιες αλλαγές. Πρόκειται για εντελώς διαφορετική ζωή! Αυτά που ήξερα το ξέχασα.
Που είναι οι ατελείωτες βραδιές μπροστά στο Xbox να παίζω Halo1-2-3 μέχρι να τσούζουν τα μάτια μου; Που είναι τα μεσημέρια του Σαββατοκύριακου όπου έριχνα ένα υπνάκο στον καναπέ μου (έχω σχέση έρωτα με τον καναπέ αυτό) βλέποντας Γερμανικό ποδόσφαιρο;
Που είναι οι έξοδοι για σινεμά και κάνα ποτό χωρίς να πρέπει να γυρίσεις συγκεκριμένη ώρα για να φύγει η babysitter (στην περίπτωση αυτή μιλάω για την πεθερά μου, να 'ναι καλά η γυναίκα που βοηθάει).
Πάνε αυτά τα ξεχάσαμε. Τώρα πια νυστάζω από τις 11, κοιμάμαι σαφώς λιγότερο τις νύχτες γιατί το παιδί έχει κολικούς, βγάζει δόντια, έφυγε η πιπίλα (αχ αυτή η πιπίλα. Αν κάποιος μου έλεγε πως ένα τόσο δα αντικείμενο θα αποκτήσει τόσο σημαντική θέση στη ζωή μου θα γελούσα στα μούτρα του και θα τον αποκαλούσα βλάκα. Τόσα ήξερα.). Σε αυτά να προσθέσουμε το γεγονός πως ο μεσημεριανός ύπνος έχει σχεδόν εξαφανιστεί, γιατί αν δεν κοιμάται ο μικρός δεν κοιμάσαι και εσύ. Αλλά ακόμα και αν κοιμηθεί ο μικρός, ο ύπνος του μπορεί να διακόπτεται κάθε 10 λεπτά για έναν ή περισσότερους από τους παραπάνω λόγους και βέβαια, εσύ δεν κοιμάσαι.
Θα μου πεις, όλα εσύ τα κάνεις; Όχι! Η γυναίκα μου, η Νικολέτα, τρώει μεγαλύτερο λούκι από ότι εγώ. Τρέχει, ξενυχτά, ταΐζει, αλλάζει πάνες, ότι και εγώ αλλά σε μεγαλύτερη συχνότητα. Φαντάσου λοιπόν, δύο άτομα ασχολούνται με ένα παιδί, μοιράζονται το χρόνο και τις δουλειές και παρόλα αυτά η κούραση είναι αρκετή και για τους δύο και πολλές φορές λέμε "σήκω εσύ τώρα να σηκωθώ εγώ αργότερα", μπας και ξεκλέψουμε λίγα λεπτά ύπνου.
Και όλα αυτά γιατί αποφασίσαμε να κάνουμε παιδί.
Για να είμαι ειλικρινής δεν είχα συνειδητοποιήσει το μέγεθος της αλλαγής. Βλέπεις φίλους που έχουν παιδιά, βλέπεις ταινίες με οικογένειες διαφόρων μορφών, αλλά τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για αυτό που έρχεται.
Οι πρώτες μέρες ήταν μια μικρή κόλαση. Δεν ήξερα με ποιον να θυμώσω για τις αλλαγές στη ζωή μου. "Γιατί να ξυπνήσω μέσα στη νύχτα; Γιατί κλαίει; Γιατί δεν σταματάει ότι και αν κάνω; Γιατί δεν με αφήνετε ήσυχο;"
Όλα αυτά και πολλά ακόμα ήρθαν και μου αλλάξανε τη ζωή σε τέτοιο βαθμό που, κυριολεκτικά, έχω γίνει άλλος άνθρωπος.
Ο Θοδωρής που υπήρχε δεν υπάρχει πια. Στη θέση του υπάρχει ένας μπαμπάς που τους πρώτους τρεις μήνες της "θητείας" του, το μόνο που ήθελε ήταν να γυρίσει το χρόνο πίσω (και να πάρει και το σπέρμα πίσω, αν αυτό ήταν δυνατό).
Από τότε έχουν περάσει έξι μήνες και ο "νέος" είναι πλέον 9 μηνών. Έχω αλλάξει πολύ. Τον βλέπω και το νιώθω στην καρδιά μου. Μου χαμογελάει και ξεχνάω και ότι μου έχει κάνει νωρίτερα αλλά και ότι μπορεί να έχει συμβεί εκείνη την ημέρα. Αν δε απλώσει τα χέρια του και κάνει πως θέλει να τον πάρω αγκαλιά, τότε λιώνω σαν το κερί. Ο μικρός αλήτης μου έχει κλέψει την καρδιά όπως δεν έχει κάνει καμιά γυναίκα μέχρι σήμερα. Ακόμα και ο Ολυμπιακός έχει μπει σε δεύτερη μοίρα, όχι γιατί πρέπει και έτσι είναι "το σωστό", αλλά γιατί έτσι θέλω. Αυτό είναι πιο σημαντικό.
Ακόμα παλεύω με αρκετά από αυτά που συμβαίνουν στη ζωή μου. Τιποτα δεν έρχεται εύκολο και τίποτα δεν είναι όπως θυμάμαι. Η βασική διαφορά είναι όμως πως έχω αρχίσει να το διασκεδάζω.
Ο πεθερός μου λέει πως τα παιδιά είναι ευλογία θεού. Εγώ είμαι άθεος (όχι αγνωστικηστής, αλλά εντελώς άθεος) αλλά μπορώ να καταλάβω αυτό που λέει. Η εμπειρία θα μπορούσε να χαρακτηρηστεί άνετα ως θρησκευτική μιας και αφιερώνεις απίστευτο χρόνο και προσπάθεια για κάτι.
Έτσι λοιπόν, αυτό το blog, θα το ξεκινήσω με ιστορίες για τον μικρό Γιώργο που μπήκε στη ζωή μου και τα έφερε ολα ανάποδα με την ελπίδα πως όταν θα είναι έφηβος και θα με μισεί, όπως όλοι οι έφηβοι μισούν τους γονείς τους, να διαβάσει αυτά τα λόγια και να δει λίγο μέσα στο μυαλό μου τί συμβαίνει και τί σκέφτομα για αυτόν. Να καταλάβει ίσως λίγο καλύτερα, αν εγώ έχω αποτύχει να το εξηγήσω σωστά.