Παιχνίδι

Για εμένα η έννοια του παιχνιδιού είναι πολύ συγκεκριμένη. Προκειμένου να πω πως παίζω πρέπει να έχω ένα βιντεοπαιχνίδι, ένα νέο γκάτζετ, ή να παίξω μπάσκετ. Κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
Για τον μικρό η ίδια έννοια είναι σημαντικά διαφορετική. Χθες έπαιζε για 30 λεπτά με τον θείο του και ενώ έκανε τα ίδια κάθε φορά, γελούσε με την καρδιά του.
Γύρω γύρω από τον καναπέ κυνηγητό και όταν σταματούσε ο θείος τότε τον προέτρεπε σε περισσότερο τρέξιμο τραβώντας τη μπλούζα. Αλλά το μεγάλο κόλπο είναι αν ο θείος κρυβόταν πίσω από τον καναπέ.
Βέβαια για να έχεις πλήρη εικόνα του τί συνέβαινε θα πρέπει να δώσω μερικές λεπτομέρειες, όπως πως ο καναπές είναι μισό μέτρο ύψος και πως για να κρυφτεί σωστά ένας ενήλικας πρέπει να διπλωθεί στα τρία. Κάτι αρκετά δύσκολο για οποιονδήποτε δεν έχει εκπαιδευτεί στη γιόγκα.
Παρόλαυτά, ο θείος σκύβει, κρύβεται και ο Γιώργος τρέχει γύρω από τον καναπέ μέχρι που φτάνει στον θείο ο οποίος πετάγεται από την κρυψώνα του και με βροντερή φωνή φωνάζει κάτι: "ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ". Ο Γιώργος βέβαια δεν τρομάζει αλλά ξεκαρδίζεται στα γέλια.
Και πάμε πάλι. Ο θείος στο ίδιο σημείο κρυμμένος, οπότε και χάνεται το στοιχείο του αιφνιδιασμού, ο Γιώργος τρέχει γύρω γύρω και η ιεροτελεστία επαναλαμβάνεται με απίστευτη ακρίβεια.
Το αποτέλεσμα, ο μικρός ξεκαρδίζεται πιο πολύ στα γέλια! Δεν τον πειράζει που ξέρει που είναι ο θείος, αυτό δεν μειώνει τη χαρά του να τον βλέπει να πετάγεται φωνάζοντας σαν να έκατσε σε αναμμένο κάρβουνο. Αν κιόλας δεν το κάνει τότε ο μικρός του δείχνει που να κρυφτεί! "Εδώ" του λέει χτυπώντας με το χέρι το πλάι του καναπέ και μόλις βεβαιωθεί πως ο θείος έχει πάρει τη σωστή θέση, ξεκινάει να τρέχει. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι το ίδιο. Ο μικρός λύνεται στα γέλια και σε όλους εμάς αυτό είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό, εκτός και αν είσαι εσύ που κρύβεσαι και εν τω μεταξύ σε έχει πιάσει η μέση σου και δεν βλέπεις την ώρα να πεταχτείς μπας και την ισιώσεις.
Αλλά είναι απορίας άξιο, αφού ο μικρός ξέρει που είναι ο θείος, μιας και τον τοποθέτησε εκεί ο ίδιος, πως και το βρίσκει αστείο; Προσωπικά, είμαι σίγουρος πως μετά τη δεύτερη γύρα, αν δεν άλλαζε η κρυψώνα θα το έβρισκα βαρετό. Αλλά ο μικρός όχι, και όλοι μας το θεωρούμε πολύ φυσιολογικό αυτό.
Αν όμως έπρεπε να καταλάβουμε τί τον κάνει να γελάει, μάλλον θα έπρεπε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως γελάει εις βάρος μας: "Κοίτα να δεις που θα πεταχτεί από το ίδιο σημείο φωνάζοντας το ίδιο πράγμα. Ωπ, νάτος πάλι. Μα καλά, πρέπει να είναι πολύ χαζός." Προφανώς λοιπόν ο μικρός δεν γελάει μαζί μας αλλά εις βάρος μας: "Ε, τους βλάκες τί κάνουν για να με δουν να γελάω. Ας τους κάνω το χατήρι. Ούτως ή άλλως είναι τόσο αστείοι που με δυσκολία μπορώ να κρατηθώ να μην κατουρηθώ (κάτι που στην ηλικία μου είναι ένα σημαντικό κατόρθωμα)."
Χωρίς αμφιβολία πάντως, το γέλιο ενός παιδιού είναι το πιο κολλητικό πράγμα που μπορεί να ακούσει κάποιος. Δεν με ενδιαφέρει ποιος είσαι αλλά αν ακούσεις ένα παιδί να γελάει "κακαριστά", θα γελάσεις και εσύ. Μόνη εξαίρεση η Ντόρα Μητσοτάκη στην οποία το χαμόγελο έχει κολλήσει και δεν μειώνεται αλλά ούτε και αυξάνεται.
Έτσι λοιπόν περνάει τα απογεύματα που ο νέος δεν μπορεί να βγει έξω λόγω καιρού και αναγκαστικά διασκεδάζουμε μέσα. Αν είμαστε τυχεροί μπορεί να δει και μισή ώρα "Μπα", που σημαίνει Μπομπ Σφουγγαράκης. Αλλά δεν θέλω να τον αφήνω πάρα πολύ μπροστά στο υπολογιστή (το καλύτερο που έχουμε κάνει μέχρι στιγμής είναι πως ο Μπα παίζει στον υπολογιστή και έτσι η τηλεόραση είναι ελεύθερη να δούμε κάτι άλλο), είναι προτιμότερο να παίξουμε λίγο, ακόμα και αν είμαι κομμάτια και ξέρω πως αργά ή γρήγορα θα μου ζητήσει κάτι που δεν πρέπει να κάνει: Όχι Γιώργο δεν θα παίξουμε με την αδερφή σου γιατί κοιμάται.
Αν την ξυπνήσουμε δεν θα το εκτιμήσει. Μην κουνάς την κούνια της (!!!) γιατί θα αρχίσει να κλαίει! Το αυτοκινητάκι το βάζουμε στο κεφάλι μας και το αφήνουμε να κυλίσει αλλά στης μικρής το κεφάλι δεν πρέπει να μπαίνει. Όχι, ούτε πολύ απαλά μπορούμε να το κάνουμε, ας παίξουμε οι δύο μας. ΦΦΦΦΦφφφφφφφφφφ...........